ஆசிரியையின் துயர மரணத்துக்கு காரணமான சட்டவிரோதக் கல் உடைப்பும் தித்வா சூறாவளியும்!
மண்சரிவு மற்றும் பாறைகள் உருண்டு விழுந்ததில் அவர் சிக்கிக் கொண்டார். அவரது உடல் கம்பளை ஜினராஜ ஆண்கள் வித்தியாலயத்தின் விளையாட்டு மைதானத்தில், மரங்களுக்கும் பாறைகளுக்கும் இடையில் சிக்கிய நிலையில், கைகள் மட்டும் தெரியும் விதமாகக் காணப்பட்டது.
2025 நவம்பர் 27 ஆம் திகதி, தித்வா சூறாவளி தனது கோர முகத்தை காமட்டிய பயங்கர இரவில், கம்பளை வாவத்தன்னை வித்தியாலயத்திலும், பின்னர் கம்பளை ஜினராஜ ஆண்கள் வித்தியாலயத்திலும் பணியாற்றிய மல்லிகா தெபுவனஆராச்சி என்ற ஆசிரியை, தனது 20ஆவது திருமண ஆண்டு நிறைவுக்கு நான்கு மாதங்கள் முன்னதாகவே உயிரிழந்தார்.
மண்சரிவு மற்றும் பாறைகள் உருண்டு விழுந்ததில் அவர் சிக்கிக் கொண்டார். அவரது உடல் கம்பளை ஜினராஜ ஆண்கள் வித்தியாலயத்தின் விளையாட்டு மைதானத்தில், மரங்களுக்கும் பாறைகளுக்கும் இடையில் சிக்கிய நிலையில், கைகள் மட்டும் தெரியும் விதமாகக் காணப்பட்டது. அவரது கணவர் சமிந்த நயனகுமார கருணாசிங்க, முன்னாள் விமானப்படை உறுப்பினர், தனது மனைவியின் மரணம் குறித்தும், அம்புளுவாவ மலையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சட்டவிரோதக் கல் உடைப்பு நடவடிக்கைகள் பற்றியும் வேதனையுடன் வெளிப்படுத்துகிறார்.
சாமிந்த கூறுகையில், “சுமார் ஒரு வருடத்திற்கு முன், பிரதேச செயலாளர் ஆத்மா தில்ருக்ஷி அவர்கள் அம்புளுவாவ பகுதிக்குச் சென்று, மலைச்சரிவில் மண் மற்றும் கற்களைக் கீழே தள்ள வேண்டாம், அவ்வாறு செய்தால் மழைக் காலத்தில் கிராமத்திற்குப் பெரும் ஆபத்து விளையும் என்று எச்சரித்திருந்தார். அப்போது யாரும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அம்புளுவாவிலிருந்து வந்த கற்களே கீழே உருண்டு வந்துள்ளன என்று அப்பகுதி மக்கள் கூறுகிறார்கள். அன்று பிரதேச செயலாளர் கூறியதைக் கேட்டிருந்தால், என் மனைவியின் உயிர் இழந்திருக்காது” என்றார்.
2023 மற்றும் 2020 ஆம் ஆண்டுகளுக்கான விநியோகக் கட்டுப்பாட்டாளரின் அறிக்கைகளில், அம்புளுவாவ பகுதியில் கருங்கல் உடைக்கப்பட்டமை, அந்தக் கற்களை அளவிடுவதற்கு முறைமை இல்லாதது, மேலும் சந்தை மதிப்பு ரூ. 9.8 மில்லியனுக்கும் அதிகமான கற்கள் காணாமல் போனமை ஆகியன பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அம்புளுவாவ நிர்வாகக் குழுவின் விளக்கமும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளது: “கல் உடைக்கும்போது, வெடித்து வீசும் கற்கள் அருகிலுள்ள சரிவுகளை நோக்கிச் செல்கின்றன. வீதியில் மீதமுள்ள கற்களை அளவிட்டு, சரிவுக்குத் தள்ளிவிடப்பட்டன” என்று அவை தெரிவித்துள்ளன. அதாவது, ஆபத்தான முறையில் கற்களை மலைச்சரிவில் தள்ளுவதை அந்த அமைப்பே ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.
இந்தப் பேரழிவுக்கு அம்புளுவாவ முகாமைத்துவ மன்றம் மட்டுமல்ல, மத்திய சுற்றுச்சூழல் அதிகாரசபை, கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NBRO), புவியியல் மற்றும் சுரங்க நிறுவனம், பிரதேச செயலக அலுவலகம், உள்ளூராட்சி அமைப்புகள், சுற்றுச்சூழல் அமைச்சு, பொதுச் சொத்துப் பாதுகாப்புத் திணைக்களம், புத்தசாசன அமைச்சு, விவசாய அமைச்சு, முதலீட்டு ஊக்குவிப்பு சபை, இயற்கை வளப் பாதுகாப்புத் திணைக்களம் மற்றும் பொலிஸ் உள்ளிட்ட பல அரச நிறுவனங்களும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். இந்த நிறுவனங்கள் சரியான நேரத்தில் தலையிட்டிருந்தால், உயிரினங்கள் நிறைந்த உணர்திறன் மிக்க அம்புளுவாவப் பகுதியில் கல் உடைப்பை நிறுத்தியிருக்க முடியும்.
1992 ஆம் ஆண்டின் 33 ஆம் இலக்க கனிமச் சட்டத்தின் 28 ஆம் பிரிவின்படி கல் உடைப்பதற்கு புவியியல் மற்றும் சுரங்க நிறுவனத்தின் அனுமதி தேவை. அம்புளுவாவில் பல சந்தர்ப்பங்களில் கல் உடைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, இந்தச் சம்பவத்தில் புவியியல் மற்றும் சுரங்க நிறுவனத்திற்கும் கடுமையான பொறுப்பு உண்டு.
சமிந்த மேலும் கூறுகையில், “அன்று இரவு, என் மனைவி மண் வாசனை வருவதாக இரண்டு முறை கூறினார். நாங்கள் அருகிலுள்ள சிறிய கால்வாயைப் பார்த்தோம், எதுவும் அசாதாரணமாக இல்லை. சற்று நேரத்தில், பாறைகள் உருளும் பயங்கர ஒலி கேட்டது. எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. பெரிய வெள்ளப் பெருக்கு எங்களைத் தூக்கிச் சென்றது. நான் ஒரு கான்கிரீட் கம்பத்தைப் பிடித்துக் கொண்டதால் உயிர் தப்பினேன். என் மனைவியை, நான் பார்த்தபோது, பாடசாலை மைதானத்தில் கற்களுக்கும் மரங்களுக்கும் இடையில் அவரது கைகள் மட்டுமே தெரிந்தன. அது என் மனைவிதான் என்பதை அந்தக் கைகளால் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்” என்று கண்ணீருடன் நினைவு கூர்ந்தார்.
மல்லிகாவின் மறைவுக்குப் பின்னர், சமிந்தவுக்கு உடலின் இடது பக்கத்தில் விறைப்பும் நடுக்கமும் ஏற்பட்டது. கம்பளை மற்றும் கண்டி வைத்தியசாலைகளில் சிகிச்சை பெற்றார். “மனைவியின் இழப்பின் அதிர்ச்சி காரணமாகவே இந்த நிலை ஏற்பட்டிருக்கலாம்” என மருத்துவர்கள் தெரிவித்தனர். சமிந்தவும் அவரது மகனும் இன்னும் நண்பர் ஒருவரின் வீட்டிலேயே தங்கியுள்ளனர். அவர்களின் வீட்டின் முற்றத்திலும் பின்புறத்திலும் இன்னும் கற்களும் மண்ணும் நிறைந்துள்ளன.
இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டப் பிரிவுகள் (327, 329, 298) அஜாக்கிரதை அல்லது அலட்சியச் செயல்களால் ஏற்படும் மரணம், காயம் ஆகியவற்றுக்கு ஆறு மாதங்கள் முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனையோ அல்லது அபராதமோ விதிக்க முடியும் எனக் கூறுகின்றன. எனினும், அம்புளுவாவில் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளுக்கு எவரும் இதுவரை பொறுப்பேற்றதாகத் தெரியவில்லை.
மல்லிகா ஆசிரியையின் மரணம், சட்டவிரோதக் கல் உடைப்பு, சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகளைப் புறக்கணித்தல் மற்றும் பொறுப்பான நிறுவனங்களின் செயலற்ற தன்மை ஆகியவற்றின் காரணமாக நேர்ந்த ஒரு தடுக்கக்கூடிய துயரமாகும். “எச்சரிக்கை விடுத்த பிரதேச செயலாளரின் வார்த்தைகளை நாம் மதித்திருந்தால், என் மனைவி இன்னும் உயிருடன் இருப்பார்” என சமிந்த கூறுவது, இனி எச்சரிக்கைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதற்கு எதிரான கடுமையான எச்சரிக்கையாகும்.
இந்த சம்பவம், இலங்கையின் பேரிடர் முகாமைத்துவத்தில் ஒரு முக்கிய பாடத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது: சூறாவளி போன்ற இயற்கை அச்சுறுத்தல்கள் மட்டுமல்ல, மனிதனின் அலட்சியமும், சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தத் தவறுவதுமே உயிர்களைக் காவுகொள்ளும். பல்வேறு அரச நிறுவனங்கள் இங்கு தோல்வியடைந்துள்ளன. இந்தத் தோல்விகளுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். இல்லையெனில், அம்புளுவாவின் மறுபடியும் மல்லிகா போன்றோரின் மரணம் நிகழும்.
